Κάθε ημέρα, την ίδια ακριβώς ώρα, λίγο μετά την δύση του ηλίου και όταν επιστρέφω απο το γραφείο αντικρίζω την συγκεκριμένη εικόνα.

Το ηλιοβασίλεμα με τις διαφορετικές του αποχρώσεις παρέα με τα αποδημητικά πουλιά που επιλέγουν να κάνουν την βόλτα τους, την ίδια ώρα κάθε ημέρα.

Θα ήθελα πολύ να γνώριζα τι είναι αυτό που τα ωθεί στην συγκεκριμένη ρουτίνα, πάντα με τέτοια μαθηματική ακρίβεια.

Μετά όμως αναλογίζομαι πως και εγώ στην θέση τους την ίδια ώρα θα επέλεγα να ανοίξω τα φτερά μου, την ώρα που ο ουρανός ντύνεται στα κόκκινα, την πιο όμορφη ώρα της ημέρας.

Αισθάνομαι πως αυτή τους η καθημερινή ρουτίνα μου προσδίδει μια όμορφη σταθερά μέσα στο χάος της καθημερινότητας.

Γνωρίζω πως όταν επιστρέψω απο το γραφείο, η όμορφη τους βόλτα στον χρωματισμένο ουρανό θα με περιμένει για να την χαζέψω.

Έπειτα αντιλαμβάνομαι το πόσο σημαντικό είναι να αναζητούμε σταθερές μέσα στην ζωή μας.

Σταθερές που θα δίνουν δομή μέσα στην αταξία της καθημερινής μας ζωής.

Γιατί θεωρώ το χάος ως αναπόφευκτό, το συναντάμε μπροστά μας καθημερινά, παίρνει την μορφή της αναποδιάς και του απρόβλεπτου.

Σε αντίθεση με τις σταθερές, οι οποίες ειναι στο χέρι μας να τις ανακαλύψουμε..